Over India :

Dit hou je niet voor mogelijk. Alle vragen waarmee je zit, worden beantwoord op één pagina. Onmogelijk! Dat dacht ik eerst ook.

Hoelang is het vliegen tot India?

Normaal gezien niet zo erg lang, nog geen tien uur. Maar als cheapskate heb ik me laten verleiden tot een goedkoop ticket vanuit Düsseldorf, waar nog een lange treinrit aan vastkleeft. En niet enkel dat - door de economische malaise zijn de vluchtprijzen enorm gestegen, en kunnen enkel de goedkoop tankende vliegmaatschappijen uit de Arabische oliestaten betaalbare tickets aanbieden. Dat ik met de Verenigde Emiraten vlieg, betekent dat ik een viertal uur de tijd krijg om op m’n gemak en met grondige nauwkeurigheid m’n neus leeg te pulken tijdens een lange tussenstop in de marmeren opulentie van Dubai’s luchthaven.

Daar staat dan wel tegenover dat ik op een schappelijk uur zal landen in Mumbai - om kwart na acht ’s morgens, terwijl de meeste Europese vluchten er op een onmogelijk nachtelijk uur toekomen. Alles samen, met de treinreis naar Düsseldorf erbij gerekend, zal ik een goeie achttien uur onderweg zijn.

Wat pak je allemaal mee?

Weinig! Gelukkig hoef ik me niet aan grote klimaatsverschillen te verwachten - Zuid India is tropisch warm, ik reis in de droge periode en ben niet van plan de bergen in te trekken. Ik hou het op twee lange broeken, een sweater, zestal t-shirts, honderdtwintig onderbroeken, een handdoek, een beddenlaken, twee paar sokken, één paar schoenen, één paar sandalen, een blokje zeep, busje shampoo, scheermesjes, tandpasta, tandenborstel, pleisters, anti-malaria pillen, schaartje, bolletje touw, fototoestel, uurwerk met alarmfunctie, kleine MagLite zaklantaarn, Lonely Planet voor Zuid India, notitieboekje, schrijfgerei, klein rugzakje, hangslot, reisdocumenten, geldriem, bankkaarten, reischeques en cash geld. En een paar boeken. Zo weinig mogelijk.

Uiteindelijk moet je ‘t allemaal meetorsen op je rug en is het onzinnig om je op alle omstandigheden te voorzien. Als je plots iets blijkt nodig te hebben dan koop je dat beter gewoon ter plekke. Meestal veel goedkoper, en je zit zo ook niet met een hoop onnodige spullen rond te zeulen. Op veel plaatsen kan je je was doen, dus veel kleren heb je niet nodig - vis gewoon een wasteil op in je hotelletje en zet je met een handvol zeepvlokken aan het werk. Overal vind je ook laundry services die het voor jou doen en daar een beetje geld voor vragen. M’n kleine toegeving is dat ik ditmaal een ASUS-EEE notebook meeneem. Lijkt me leuk om ’s avonds dit blog op bij te houden, en het handige ding weegt nog geen kilo.

Wat ga je er eten?

De Indische keuken is zowat m’n favoriete wereldkeuken - ook al omdat ze zo’n volwaardige vegetarische traditie heeft. Ik eet alles en overal - de raad die je in sommige reisgidsen terugvindt als ‘eet niet langs straat’ vind ik je reinste onzin. Meer nog - in de simpele eettentjes langs straat vind je vaak de lekkerste dingen. Omdat ze meestal druk bezocht worden, gebruiken ze steeds verse ingrediënten en omdat ze open en bloot staan te koken kan je eerst ‘ns kijken of alles hygiënisch wel okee is vooraleer je wat bestelt.

Word je een keertje ziek, dan is dat geen ramp - in India is dit nu eenmaal zowat onvermijdelijk. Als het aanhoudt - ga naar een arts en die schrijft je wat voor waardoor je er snel weer van verlost bent. Vroeger ben ik een paar keer ziek geweest, en één keer kwam dit nu net door een bezoek aan een duur restaurant. Neen - de simpele eetbarakjes zijn prima, en je kan er soms verbazingwekkend lekker eten. Hou gewoon de regels aan - geen rauwe groenten, geen ongepeld fruit, geen kraantjeswater, geen ongekookt asbest.

Waar ga je overnachten?

Plaatselijke hotelletjes - hoeveel ze precies gaan kosten valt af te wachten. India is op de dertien jaar sinds m’n vorige reis erg veranderd, met een gigantisch gegroeide middenklasse die zelf op reis gaat, en een hotelwezen dat daarop probeert in te spelen. De supergoedkope kamers van weleer zijn schijnbaar nog weinig te vinden. Komt nog bij dat ik tijdens de drukke kerst- en nieuwjaarsperiode reis, wanneer de hotelprijzen omhoog schieten omdat zowat iedereen vakantie neemt. Maar zoals gezegd - ‘t valt af te wachten. Adressen van hotels vind je in de reisgidsen, als je bestemming er niet in staat zoek je gewoon even in de stationsbuurt. In belangrijke bedevaartsoorden is er altijd goedkope accomodatie te vinden voor pelgrims, waar men voor jou wel een plekje vrij maakt, al moet je daarvoor als niet-hindoe soms met een zielig en beteuterd gezicht je beste overredingstalent bovenhalen.

Hoeveel geld neem je mee?

Zevenhonderd euro cash in biljetten van vijftig euro. Moest het nodig blijken, kan je in de grote steden met een bankkaart of visakaart geld uit de muur halen. Wilde eerst travellers cheques meenemen, maar de juffrouw achter het loket in mijn bank vertelde me dat ze die niet meer verstrekken. Bizar, maar ze hield daarin voet bij stuk. Nu ja - met het gemak van ‘plastic geld’ is dat hele concept natuurlijk wel achterhaald.

Hoeveel kost je reis?

Geen idee. Ik reken op vijftien euro per dag, dus voor 38 dagen komt dat neer op ongeveer zeshonderd euro. In 1995 spendeerde ik zo’n tweehonderdvijftig euro per maand, een verdubbeling van dat budget lijkt me voldoende. Met zo’n budget neem ik wel genoegen met uiterst simpele kamers, zonder enig comfort en met dubieuze hygiëne. M’n vliegticket kost me 530 euro, en het interessante is dat ik vlieg op Mumbai en terugkeer vanuit Chennai - ik hoef dus niet op m’n schreden terug te keren. Een visum voor India kost vijftig euro en is zes maanden geldig. Voor m’n treinreis naar Düsseldorf betaal ik een dertigtal euro, en voor twee doosjes Malarone tachtig euro. Alles samen reken ik er dus op dat de reis me zowat 1300 euro zal kosten. Moest het wat duurder uitvallen, dan heb ik wel een veiligheidsmarge voorzien.

Welke vaccinaties heb je nodig?

Voor m’n reis naar China in 2007 heb ik al het nodige laten hernieuwen, en die vaccinaties zouden me nog enkele jaren bescherming bieden. Als anti-malariamiddel was ik eerst van plan om doxycycline mee te nemen. Doxycycline is een zwaar antibioticum en zou ik dan ook maar schoorvoetend slikken, maar het vormt als malariapreventie nu eenmaal “het minste kwaad”. De twee andere opties geven ofwel schrikwekkende nevenwerkingen (Lariam) of zijn pokkeduur (Malarone). Paludrine en Chloroquine zijn in India niet meer aangewezen, aangezien de malariaparasiet er ondertussen resistent tegen geworden is.

Maar dan kwamen vlak voor m’n vertrek twee doosjes Malarone als manna uit de lucht vallen van vrienden die het ongebruikt terugbrachten van hun reis. Door twee doosjes extra te kopen ben ik dus gedurende m’n ganse reisperiode voorzien voor halve prijs, en dat heb ik er wel voor over om de nadelen van Doxycycline te kunnen vermijden.

Wat doe je als je ziek wordt?

Dan ga je naar de dokter. In de steden kan je door die grote middenklasse best wel hoogstaande geneeskundige hulp krijgen. Sowieso hoef je je waarschijnlijk aan niet veel meer dan tegenstribbelende darmen te verwachten, en daarvoor kan je bij eender welke dokter terecht, moest het dagenlang aanhouden. Dokters zijn ook allemaal hoogopgeleid, en spreken dus Engels.

Waar ga je precies heen?

Precies weet ik het nog niet, maar omdat je treintickets steeds lang op voorhand moet reserveren, heb ik al enkele keuzes gemaakt. Eerst wilde ik een paar dagen in Mumbai verblijven om te bekomen van de vlucht - had zelfs al een hotelkamer gereserveerd. Door de vreselijke gebeurtenissen vlak voor m’n vertrek heb ik dat plan echter wijselijk laten varen, m’n hotelreservering opgezegd en een trein geboekt die een paar uur na m’n landing vertrekt naar Nasik. Daarna kan ik nog een tijdje door Maharashtra reizen, waarbij ik enkel moet zorgen dat ik op 18 december in de buurt van Solapur zit, want op die dag heb ik een trein geboekt die me helemaal tot in Madurai brengt.  Van daaruit kan ik langzaamaan richting Chennai trekken - drie weken lijken me voldoende om Tamil Nadu’s befaamde tempelsteden te bezoeken.

Hoe reis je?

Met de trein of met de bus. Het spoorwegnet is erg uitgebreid, maar je moet vaak vroeg reserveren - zeker om slaapplaatsen te kunnen bemachtigen bij lange ritten. Terugvallen kan je altijd op de busdiensten. Die bestrijken het ganse land en bedienen dus zowat elke plaats die je maar zou willen bezoeken - als je de grote wegen kan volgen zijn ze zelfs sneller dan de trein. De trein biedt over het algemeen wel beter comfort, omdat kleinere wegen vaak in erbarmelijke staat zijn.

Hoe doe je het met de taal?

Engels wordt veel gesproken, weliswaar niet door de plattelandsbevolking, maar de grote opgeleide middenklasse kan veelal een aardig mondje Engels. Als voormalige Britse kolonie is Engels er trouwens één van de achttien officieel erkende talen. De plaatselijke taal leren is eerlijk gezegd haast onbegonnen werk - zeker in het Zuiden, waar het Hindi helemaal niet gesproken wordt, maar enkel plaatselijke dialecten als Tamil en Telugu. Heb me vroeger alleszins probleemloos kunnen redden, met als enige talenkennis alle namen van groenten en fruit, ‘ga weg’, ‘hoeveel kost dit’ en ‘zing me een lied, dat verhaalt van vreugde en verdriet’ .