Kijk - ik reis graag in m’n eentje. Ik ben m’n eigen beste gezelschap - ik neurie liedjes op onvaste tonen terwijl ik bedachtzaam op m’n teennagels kauw, ik amuseer me mateloos door bolletjes oorsmeer weg te schieten om ze te zien stuiteren tegen de muren, ik wrijf mezelf over de buik na een lekkere maaltijd  - de mogelijkheden zijn schier onuitputtelijk. Soms moet ik ook wat eieren kwijt, maar als ik zorg wil dragen voor m’n lever eet ik ze best niet allemaal in m’n eentje op. Vandaar!

Beschouw dit als een plek waar ik af en toe een lauw eitje eruit pers - als bezeten typend in neon-verlichte internetcafés ergens in het verre Oosten, terwijl rondom mij baldadige jongeren hun baldadigheid even kanaliseren door elkaar virtueel af te slachten via luide netwerkspelletjes. 

Dit blog heb ik in 2007 uit de grond gestampt om m’n reisgezel te vormen op m’n trip naar China en Hong Kong. Van de gelegenheid heb ik meteen gebruik gemaakt om een schoenendoos vol ouwe reisfoto’s boven te halen, daarvan een honderdtal te scannen en met blikjes bier binnen handbereik er een paar onnozele commentaartjes bij te schrijven. Van de meest recente reizen zaten nog enkele e-mails in m’n outbox, dus die heb ik er integraal tussen gezwierd. En zo is dit een reisblog geworden dat teruggaat tot 1994, tot m’n eerste wankele stappen in Azië met een nog kraakvers backpack op de rug.

Voel je vooral vrij om reacties te plaatsen onder m’n berichtjes. Ik zal ze met een brede grijns of eventuele krop in de keel lezen. Of vloekend, vuisten schuddend naar de hemel - wie weet. Mailen kan ook - m’n mailadres vind je op de “contact”-pagina.

wim