De boom heeft vedervormige bladeren als een varen en lijkt daarmee uit een prehistorisch woud te stammen. Aan zijn oude voet een laag tafeltje, waar geklede blanke apen met gekruiste benen over zelfrealisatie praten. De croissants van de Nepalese chef uit de German Bakery kruimelen in hun schoot als ze er grote happen van nemen. Een jonge twintiger komt er schaapachtig bijzitten met zachte ogen die een innerlijk gevonden nirvana lijken te aanschouwen. Zelfbegoocheling die enkel zal leiden tot een innerlijke vloekpartij als hij volgende zomer in het warenhuis de verkeerde rij kiest aan de kassa’s. Zijn gevonden nirvana slechts een goedgevulde bankrekening en een leven dat nog niet op poten staat, waarvoor nog geen persoonlijke verantwoordelijkheid gevraagd wordt. Nirvana in een rugzak.

De grootste aap heeft een kortgeschoren kop, rood van de zon en draagt een roze kameez die spant over z’n dikke buik. Hij meet zich een persoonlijke ruimte af van twee zelfzekere stappen, waar de twintiger genoeg lijkt te hebben aan in mekaar gedoken schouders. Onbewust onsamenhangend en verborgen in een rustige stem fulmineert hij tegen de debilisering van de Westerse maatschappij, en ziet er een tegenreactie in van het establishment na de revolutie van de jaren zestig - houd de massa’s dom. Dat we ondertussen alweer veertig jaar verder zitten lijkt de oude knar te ontgaan. Hij vraagt de restauranthouder een Beatles-tape op te zetten. Op de tonen van “you say you want a revolution - we-ell you kno-ow” betaal ik m’n muesli en slof naar het internetcafe om op de grote informatiesnelweg te kijken waar die domgehouden massa zich allewijl mee bezig houdt.