Gisteren was het exact vier jaar geleden toen de verwoestende tsunami over de kustlijn van Tamil Nadu sloeg. Ik zit in Tranquebar, een voormalige Deense handelspost in het hart van de zwaarst getroffen regio in India - zevenduizend mensen werden hier meegesleurd in een modderstroom vol puin en geknakte bomen. Vanuit de bus zie ik recente prefabwijken - rijen van identieke simpele kotjes, kilometers verwijderd van de kust. Voormalige vissers staan er verloren bij als ze met een hengel klooien in het bruine water van een kreek, ver weg van zee.

Het historische hart van Tranquebar is merkwaardig genoeg helemaal gespaard gebleven. Het oude Deense fort ligt pal op het strand - amper twintig meter verwijderd van zee, en met haar dikke vestigingsmuren ziet het eruit alsof het daar met alle gemak nog vierhonderd jaar kan blijven staan. Binnen de muren het vreemde gebouw van de Deense Oost-India Companie dat met haar lichtbruine kleur, afgeronde hoeken, spitse kegelvormige torentjes en kleine vensters doet denken aan een moskee uit de Afrikaanse sahara. Honden liggen languit te soezen in de zon op de weg die naar de oude toegangspoort van de missie leidt, langs Lutheriaanse kerken en een nonnenklooster. Nonnen! Op een fiets.

Een korte wandeling noordelijk van het fort ligt het vissersdorp, en hier is de ravage nog steeds zichtbaar. Overal liggen bergen puin, kapotgeslagen huizen. Om niet in zo’n ver verwijderde prefab te moeten zitten, hebben sommige vissers van enkele ruines weer een bewoonbaar huis gemaakt, een verdwenen muur en dak vervangen door een constructie van bamboe en palmbladeren. De overheid heeft het strand echter doen verdwijnen onder een beschermende berg van grote ruwe rotsblokken. Komt waarschijnlijk goed van pas als in 2563 hier nog eens een vloedgolf op de kust slaat, maar nu belet het de vissers vooral om met hun boten te zee te gaan. Een opening in de barriere ligt pas een heel eind verderop naar het Noorden. Alsof de vernietigende tsunami niet volstond, lijkt het erop dat goedbedoelde maar overhaaste maatregels het economische leven hier verder ontwrichtten.

Voor het fort is er een stuk open zandstrand. Erg populair als weekendtrip voor Indiers uit de buurt, want ’s namiddags is het er heel druk. Moslim-vrouwen trekken hun zwarte burka op tot aan de enkels, en staan zo in de vloedlijn te kijken naar hun kinderen als die in hun ondergoed ravotten in de golven. Hindoe-moeders doen hetzelfde in hun beste sari’s. Ijsventers geven koeien een zachte tik als die teveel interesse vertonen in hun kraampjes. Joelende kinderen spelen verstoppertje rond de wagens die geparkeerd staan in het zand. Naast het fort een stoffige vlakte waar een stel tieners cricket speelt. Sowieso al niet de meest dynamische sport, maar als ik erbij ga zitten met m’n fototoestel, leggen ze na elke foto het spel stil om op het lcd-scherm te kijken hoe ze op hun idolen lijken.

De plek doet me deugd, want het voortdurend drukke verkeer van de laatste weken begon te wegen. Ik denk met Chidambaram nog een laatste tempelstad aan te doen, alvorens naar backpackers-enclave Mahabalipuram af te zakken om daar m’n laatste dagen te zwelgen in banana pancakes. Waarschijnlijk maak ik nog een tussenstop in het voormalig Franse Pondicherry, want daar staat het bier koud voor oudejaarsavond. En u?