Met haar linkerhand houdt een moeder de arm van haar dochtertje stevig vast, met de rechter wrijft ze haar zachtjes over het achterhoofd. Lichtjes voorovergebogen staat het meisje ondertussen geluidsloos over te geven aan de bushalte. Ik stap op stadsbus 1B, in de hoop dat die me in de buurt van het grote tempelcomplex dropt. “Temple?”, vraag ik voor alle zekerheid aan de conducteur. Hij schudt bevestigend met het hoofd.

Twee haltes verder zit de bus al overvol, in het gangpad staan mensen zweterig tegen mekaar gedrukt. Als ze bruusk moet remmen, valt er iemand achterover in m’n gezicht en m’n bril doet ‘knak’. “Godverdegodverdomme!”, als ik m’n halve bril en een oor van de grond raap. De man die naast me zit port de ander in z’n rug, en roept er in het Tamil wat naar, wijzend op wat rest van m’n bril. Een man achter me begint er zich ook mee te moeien en roept ‘m ook vanalles naar het hoofd. Het lijkt alsof ze willen dat hij z’n verantwoordelijkheid opneemt en me de bril vergoedt. Als de bus vertraagt springt hij eruit en kiest het hazenpad. Terecht, want de man kon er helemaal niets aan doen. Tijdens de rest van de rit wijzen m’n twee nieuwe vrienden me nog op elke brillenwinkel die we passeren, maar ik gebaar dat het allemaal geen haast heeft en balanceer de bril scheefweg op m’n neus.

Toegekomen aan de Sri Ranganathaswamy tempel heb ik weinig moeite om de ‘gidsen’ van me af te slaan, m’n kwartslagbril deed hen al aarzelen. Een mooie plek om op je gemak te verkennen en gigantisch - zowat een vierkante kilometer groot. In het midden een Vishnu-schrijn - ontoegankelijk voor niet-hindoes - en daarrond zeven opeenvolgende omwallingen, met mekaar verbonden door poorten waarboven hoge gopurams prijken in al hun kleurenpracht. Binnen de muren staan allerlei kleinere tempeltjes en gallerijen met mooi beeldhouwwerk, en overal slenteren pilgrims en priesters met beschilderd voorhoofd. Achter de vijfde muur houden de ruwe tegels op, en stap je met je blote voeten door het mulle diepe zand - een aangename sensatie. De afwezigheid van straatlawaai, het grove zand onder je voeten, het roept een gevoel van tijdsloosheid op als je het pad kruist van twee oude priesters, slechts gekleed in een lendendoek, de ene steunend op een staf, de andere draagt een simpel koperen keteltje.

Vanuit de tempel wandel ik nog een heel eind zuidelijk, tot ik aan een oude gallerij kom. Binnen is het vochtig en duister - overal lopen mensen heen en weer, aan weerszijden zitten lange rijen bedelaars die hun hand hoog houden en passanten klaaglijk aanspreken. Aan de andere kant sta je plots aan de oever van de Cauvery-rivier, waar pilgrims een ritueel bad nemen alvorens naar de tempel te gaan. Zenuwachtig lachende kinderen staan rond een geketende olifant, de bult op zijn voorhoofd beschilderd met het Vishnu-teken. Met zijn slurf graait hij kleingeld uit hun handen, en geeft het dan aan de man die ernaast staat, een bamboestok geklemd onder zijn bovenarm.

In de vroege namiddag ben ik weer in het stadscentrum van Tiruchirappalli, en wordt het tijd om iets aan die bril van me te doen. In brillenwinkels vang ik bot, want daar wil men me vanzelfsprekend enkel een nieuw montuur aansmeren. Uiteindelijk beland ik in een autogarage, waar ik gebiologeerd toekijk hoe de garagist m’n bril weer aan mekaar soldeert terwijl ik er op een plastic krukje naast zit. Met z’n grove werkhanden keert en draait hij de bril, op z’n mompelend bevel reikt z’n jonge hulpje hem een tang, een vijl, eindjes koperdraad en de soldeerbout aan. Geld wil hij er niet voor, blij me te helpen en schijnbaar geamuseerd door die westerling die het vertikt een nieuwe bril te kopen. Wat ben ik toch een cheap bastard. Jawel.