Laat me het erop op houden dat de treinrit nogal oneventvol verliep en niet meer het rijdende circus bleek te zijn zoals ik het vroeger kende. Geen jonglerende dwergen, geen eenarmige protheseverkopers, geen geiten in het gangpad. De dansende eunuchen zijn er wel nog steeds - ze krijgen geld toegestopt als ze iedereen om beurt een goede nacht komen wensen, klappend in hun handen. Een lange rit naast de keukenwagon, met al het ongedierte dat dit met zich meebrengt. Voortdurend schoten er muizen tussen m’n voeten, kakkerlakken op wandel na zonsondergang.

Laat me het erop houden dat het gigantische tempelcomplex van Madurai weliswaar een indrukwekkende plek is om een tijd in rond te hangen, maar dat men momenteel jammer genoeg allevier de befaamde 50-meter hoge gopurams aan het restaureren is. De grote torens boven de toegangspoorten zijn allen verpakt in bamboe en gevlochten palmbladeren, tussen de kieren is hier en daar een glimp op te vangen van de wilde kleurenpracht, maar - jammer. Gelukkig heeft de stad nog veel soortgelijke torens - weliswaar veel kleiner.

Laat me het erop houden dat de norse ticketverkoper aan het Tirumalai Nayak-paleis me honderd roepie te weinig teruggaf en weigerde het juiste bedrag te geven. Je reinste diefstal - ik was ziedend. Een halfuur later kwam ik terug als passagier in een toeterende politiejeep. Trouwens - dit zal je zeker een verrassing lijken - maar bij tijden ben ik een volslagen debiel. Toen de man me het geld eindelijk weergaf, bood ik het de politieagente als baksheesh om haar hulp, wat me enkel een vlammende blik opleverde. De politie mag hier dan nog zo corrupt zijn als wat, zoiets doe je natuurlijk niet in het openbaar. En veel blijk van respect voor de geldsom gaf het ook niet. Debiel - ik zei het al.

Laat me het erop houden dat in het Mahatma Gandhi-museum de sandalen van de man tegen de muur hangen, een paar boeken uit zijn persoonlijke bibliotheek - waaronder Goethe’s Faust en alledrie de delen van The Decline and Fall of the Roman Empire - en ietwat luguber, de bebloede dhoti die hij droeg toen hij neergeschoten werd. Ook in het gebouw, een interessante pattriotistische tentoonstelling over de strijd om Indische onafhankelijkheid waarbij de komst van de Britten, ‘the arrival of whiteman’ wordt genoemd.

Laat me het hier op houden - hoe was jouw dag?