Oh help. Vanmorgen besloot ik toch nog een dag in Aurangabad te blijven en het oude fort van Delautabad te bezoeken, om toen ik rond drie uur terugkeerde te merken dat men bij de buren een groots huwelijksfeest plant. De geluidsinstallatie werd al uitvoerig getest, want men wilde weten of de volumeknop tot 12 kon. Dat kon hij.

Daulatabad bleek een indrukwekkende plek - ik heb er een paar beelden van in de
gallerij gezet - maar scoorde vooral fenomenaal hoog op de ‘may I take your picture’-schaal. Zomaar liefst vier keer werd me gevraagd of ik bij een stel intens grijnzende mensen op de foto wilde, wat volgende voorlopige tussenstand oplevert:
Daulatabad - 4
Ellora - 1
Trimbak - 1
Aurangabad - 0
Nasik - 0
Hou er alsjeblieft wel rekening mee dat ik in Ellora waarschijnlijk de foute kleren droeg.

Trouwens - wie is J.C.? Een horde giechelende schoolmeisjes op uitstap riep me toe, “Hello J.C.! Hello J.C.! Are you J.C.?” Jezus Christus? Jef Castermans? Joan Collins? Het is me een raadsel. Ik vervloekte het meteen dat ik er niet simpelweg naar gevraagd had, maar de uniformpjes waren ondertussen al verdwenen bovenop de lange trappen van het fort. Die had ik een halfuur eerder nog zwetend beklommen, waardoor ik een achtervolging dan ook maar weinig zag zitten. Maar toch. Een cricketspeler? Een popidool? Een acteur? Als hij op me lijkt hoop ik voor hem dat hij meer rad van tong is. Ook op m’n vorige Indiareis werd ik met de meest uiteenlopende personen vergeleken - het blijft bizar. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik ooit op een fuif met een zatte kop tot vervelens toe tegen een zwarte stond te zagen dat hij als twee druppels op Barry Stevens leek, gewoon omdat de arme man een rond brilletje droeg.

De terugrit van Daulatabad begon al veelbelovend, toen een tot sharetaxi omgebouwde jeep voor me stopte en een twintig roepie-rit aanbood tot Aurangabad. Ik trok de deur open en er viel een oud vrouwtje uit. “11+1″, zo stond in grote gele kleefletters op de voorruit te lezen - de chauffeur en elf passagiers. Daar was de taxi voor gelicentieerd, maar toen ik instapte was ik alvast de veertiende. Hoe het mogelijk was weet ik niet, maar onderweg werd er nog vier man bijgestouwd. Meteen maakten we duidelijke afspraken, zodat we beurtelings konden in- en uitademen. De deur van de laadbak bleek overigens stuk, en zwaaide herhaaldelijk open tijdens de rit. Ik hoopte dan ook dat er een paar van m’n medepassagiers uit zouden rollen maar het mocht helaas niet zijn.

In m’n hotel ben ik niet langer enige gast. In de vroege avond arriveerde een Japanse toeriste wiens smalle kuitjes me nonchalant voorbijgeslofd kwamen op hun flip-flop sandalen, zonder dat ze me een blik waardig gunde. M’n hormonenspiegel steeg meteen, terwijl m’n stemtimbre twee octaven daalde. Heb dan maar een koude douche genomen. Maar later op de avond werd het hier plots de zoete inval, als ganse families genodigden van het trouwfeest hun intrek namen. Ondertussen bleert het hier langs alle kanten - luide muziek, knallend vuurwerk, joelende kinderen en kijvende moeders. Oh rampspoed.

Wacht eens even - J.C. - Jennifer Connelly? Indien dat zo mag zijn, trek ik nu al m’n kleren uit en ga de rest van de avond m’n naakte lichaam bewonderen in de spiegel.