Ik keek er eigenlijk van op. Toen ik me in de transitruimte van Dubai neerplofte op een stoel bij gate 226 - waar m’n vlucht naar Mumbai drie uur later zou vertrekken - zaten daar toch al een dertigtal bleekscheten te wachten. Stemde me gerust, want ik twijfelde sterk aan mijn persoonlijke Rudi Vranckx-factor, om uitgerekend nu naar Mumbai te trekken. Tot de vlucht naar Colombo van Gate 227 werd omgeroepen en zowat al die westerlingen zich recht zetten. En toen waren we nog met vier. Vier kleine blanken. Die gingen naar Mumbai. Eentje werd er doodgemumbaid. En toen waren sie noch mit drei. Oder so etwas.

Om acht uur ’s morgens landden we in Mumbai. Met India als nieuwe economische grootmacht, had ik verwacht op de luchthaven al met m’n neus in de Indische opmars geduwd te worden, maar merkte er eigenlijk weinig van. Geen symfonie van staal en glas om het economische wonder te bezingen, wel nog steeds diezelfde bedompen krakkemikkigheid die eerder doet denken aan de beschimmelde keuken van een goedkope huurstudio met een maandcontract, ergens in een grootstedelijke stationsbuurt.

Tijdens de paniek van vorige week had ik m’n hotelreservering opgezegd en online een trein geboekt naar Nasik, een flink eind verderop. Op een stadsplan leek het Kurla treinstation maar twee wandelende vingers van de luchthaven te liggen, maar de taxirit bleek toch haast een uur te duren. In Mumbai gonsde het weer van de activiteit, of tenminste - had het verkeer zich enthousiast vastgereden. Ik vroeg m’n chauffeur of hij muziek kon opzetten - en als rijdende discobar slalomden we tussen de bussen, autorickshaws en de blinkende Japannertjes van de middenklasse.

Het was trouwens merkwaardig hoe makkelijk ik opnieuw in de Indische plooi viel. Door het slaapgebrek tijdens de lange reis zweefde ik op een wolk van stoicisme, en de massale politieaanwezigheid aan de luchthaven zorgde ervoor dat de taxichauffeurs voor een keer niet te moeilijk deden. Meer nog - toen de sympathieke pezige oude man me uiteindelijk aan het station afzette, gaf ik hem een welkome fooi van twintig roepie, waar ik normaal gezien veeleer geneigd ben tot een lange scheldpartij met slaande portieren.

Aan de oude Kurla treinterminus was ‘t een en al chaos en tumult. Men laat er steeds meer treinen vertrekken om de klassieke terminals te ontlasten, want het spoorverkeer krijgt de twintig miljoen Mumbaiers slechts kokhalzend nog geslikt. Het kleine stationsgebouw is daar helemaal niet op berekend, en je kon er dan ook over de koppen lopen. Gelukkig zweefde ik nog steeds op diezelfde wolk van stoicisme over de koppen heen, om op het perron m’n rugzak neer te gooien tussen de massa, en daar een uur gehurkt tussen de hurkenden te hurken.

Als de trein aarzelend het station komt binnengekreund volgt de bestorming en een paar minuten later zit ik er versufd bij als ik m’n gereserveerde zitplaats deel met twee twintigers en hun stapel bulkende valiezen. Ze spreken geen woord Engels, maar grijnzen me vanachter elkaars schouder vriendelijk aan, terwijl ik vantussen de tralies van het geopende venster India aan me voorbij laat trekken. Een India dat eigenlijk nauwelijks veranderd lijkt op die dertien jaar tijd. Misschien ruikt het iets sterker naar kak.