Ondertussen mijn derde dag in Zhaoxing - sta me toe dat ik even klink als een reisbrochure. Zhaoxing is een prachtig plaatsje op het platteland in een gebied waar de meeste bewoners horen tot de culturele minderheid van de Dong, een bevolkingsgroep die verwant is met bergstammen die reiken tot in Laos, Vietnam en Myanmar. 

Het kleine dorpje bestaat volledig uit houten woningen, stevig gebouwd want zelfs van de oudere gebouwen staan alle muren nog loodrecht. Overal zijn sierlijke geometrische patronen in verwerkt, ‘t zijn mooie huisjes. Centraal loopt de enige verharde weg, waar kippen verontwaardigd kakelend gaan lopen voor het gemotoriseerd verkeer dat af en aan rijdt, vooral tot busjes omgevormde tractors die passagiers vervoeren tussen de verschillende dorpen.

Aan de structuur van het dorp is op te maken dat dit vroeger anders was, de meeste huizen liggen langs een stel kunstmatige aangelegde waterlopen, door de Dong eeuwen geleden gekanaliseerd vanaf de nabijgelegen rivier. Over het klaterende water doen afgezaagde boomstammen dienst als brug, maar enkele van die bruggen zijn kunstig bewerkt tot overdekte gaanderijen. Verspreid over het dorp torenen hoge puntige constructies boven alles uit - drumtorens, in tijden van stammenoorlog gebruikt om met getrommel de boeren op het veld te waarschuwen voor nakend gevaar, maar die tijden zijn lang vervlogen en nu doen ze vooral dienst als vergaderplaats en liggen buffels er loom onder te kauwen of zitten mensen met gekruiste benen te roddelen over de buurvrouw.

Er hangt hier een heel andere sfeer dan in het China van de Han Chinezen, je waant je soms in Zuid-Oost Azie - gezichten staan vriendelijk, alles gaat veel gemoedelijker, de omgeving krijgt meer respect toebedeeld en oogt frisgroen met in de vallei rond het dorpje overal rijstvelden, terrasbouw tegen de flanken van de omliggende bergen.

Het toerisme is langzaam aan het oprukken naar het afgelegen dorpje - ik verblijf in een gloednieuw hotel uitgebaat door een vriendelijke familie. Een uitstekende kamer, lekker eten en zelfs een internetverbinding zodat ik me ’s avonds wat heb kunnen amuseren met het bijwerken van mijn blog - een prima plek om even mijn batterijen op te laden. Die waren plat - na de nachttrein van Chongqing naar Guiyang was ik bij aankomst meteen op een bus gesprongen voor weeral een vermoeiende rit van tien uur, en drie dagen onafgebroken reizen hebben het rode leger doen marcheren in mijn darmen - ik blijf voorlopig best in de buurt van een toilet, even geen bussen meer. 

Al drie dagen in Zhaoxing - op een gammel krukje zit ik langs straat een boek te lezen, slenter wat door het dorp of ga wandelen over de smalle paadjes tussen de rijstvelden, voorzichtig balancerend om ventjes met een Mao-pet en kromme beentjes te laten passeren, soms achternagezeten door blaffende schurftige honden als ik hun stukje rijstveld betreed, zich duidelijk nog niet bewust van hun uiteindelijke lot in de pot. Overal stromen beekjes om de velden te bevloeien, af en toe moet je er eentje oversteken, springend van steen tot steen, in de verte een heuvel, bovenop de huizen van een ander dorp met dampende schoorstenen die me eraan doen denken dat het etenstijd is. 

Het leven is mooi.

Zolang er zon, muziek en Will Tura’s zijn.