Er geraken bleek minder voor de hand te liggen dan verwacht, maar toen de bus de bergen introk en we over kronkelende wegen door een prachtig landschap reden, was ik blij dat ik voor de moeilijke route naar het Zuiden had gekozen.

’s Morgens vroeg vanuit Zigong de bus genomen naar Luzhou een paar uur verderop, een lelijk en druk stadje waar ik eerst te horen kreeg dat de buslijn die me verder zuidwaarts zou leiden vertrok vanuit het tweede busstation aan de andere kant van stad. Daar bleek de eerstvolgende bus naar Chishui pas drie uur later te rijden, waardoor ik al die tijd moest zoek raken in het plaatsje. Aangezien de stad me helemaal niet aansprak, wat beschuiten gekocht aan een kraampje op straat en me geinstalleerd in de hal van het busstation met een boek.

Eerst staken we de bovenloop van de Yangzi-rivier over, waar grote transportschepen zich een weg westwaarts maakten, om na een uurtje de bergen in te trekken en al snel reden we langs dramatisch gapende afgronden, de berghellingen volledig begroeid met wuivende bamboe waarvan de metershoge toppen zich onder de bergwind bogen als een groene golvende zee - een prachtig zicht. De weg was in redelijke staat, maar aangezien de baan zich langsheen de bergflanken zuidwaarts kronkelde verliep de reis erg traag.

Het mooie landschap zorgde ervoor dat ik vol verwachting uitkeek naar mijn bestemming - in de Rough Guide werd Chishui omschreven als een rustig klein bergplaatsje vanwaar je een tiental kilometer verderop een parkgebied kon intrekken temidden al die bamboe. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen we tegen zonsondergang eindelijk het plekje binnenreden - de informatie in een reisgids voor een dynamisch land als het huidige China bleek al achterhaald voor de inkt droog is.

Wat vroeger misschien een rustig plekje genoemd kon worden was ’s lands zoveelste bouwwerf. Een reusachtige wijk vol nieuwe appartementsblokken stond in de stelling, en ik wik mijn woorden - reusachtig, groot genoeg om een paar tienduizend mensen in te huisvesten. Patsboem, temidden de bergen. In Chinshui gonsde het daardoor van de activiteit, de straten en gevels bestoft door cement, het stadje dreunend onder de toeterende af en aan rijdende vrachtwagens, overal bouwvakkers met een contingent aan prostituees in hun kielzog.

Toen ik van de bus stapte werd ik in het busstation aangesproken door een onverzorgde dikke vrouw die me ‘binguan binguan’ toeriep - hotel hotel. Vanuit de bus had ik op de hoofdweg niets gezien dat op een hotel leek, dus ik volgde haar naar een hotelletje vlakbij, door een nauwe smerige gang, de muren besmeurd, op de eerste verdieping een ingestampte deur waarachter een hoop vuilnis gesmeten lag, op de tweede een duistere kamer vol vervallen meubilair, slechts verlicht door het geflikker van een groot televisietoestel waar een graatmagere twintiger met aarzelende baardgroei onderuitgezakt voor lag te gapen, naast hem in de zetel vier verschrikt kijkende hoertjes.

Ze loodste me een kamer binnen die ze me aanbood voor veertig yuan - vier euro. Het stonk er naar urine - er was een prive-badkamer met toilet voorzien maar dat bleek in dit geval een minpunt - en ze lag vlak naast de luide televisie. Ik maakte aanstalten om te vertrekken. In de trappenhal gebaarde ze me haar naar boven te volgen. De derde verdieping bood nog meer kamertjes, veel kleiner maar op het eerste zicht iets beter onderhouden. Twintig yuan voor een bed. De busrit had me erg vermoeid en ik stemde dan toch maar in. Ze bracht me naar de gedeelde badkamer op het einde van de hal, die moest dienen voor de ganse verdieping - de vloer vol moddersporen van de inhuizende bouwvakkers en weeral diezelfde stank. De badkamer een smerige douchekop waar je, balancerend boven de stinkende hurktoilet onder kon staan. Eindelijk kunnen plassen na de lange busrit, mikkend om de strontresten van de vorige gebruiker mee te spoelen.

Zuchtend naar m’n vensterloze kamertje getrokken. Er stonden twee bedden - de overtrek van eentje gesierd door een opgedroogde spermavlek, waardoor ik dan maar voor het andere opteerde. De dekens stonken intens, leek alsof je er een krachtige bouillon van kon trekken en dat die allesbehalve vegetarisch zou zijn. Op de muren stond vanalles gekrast, overal vlekken van onherkenbare oorsprong. Er werd op de deur geklopt - mevrouw kwam me een vuile thermos thee brengen en een geblutst plastic bekertje. Ik bedankte haar en zette de thermos ver van me weg in een hoek.

Even later kwamen de werklui thuis. Gestommel vanop de gang, luide stemmen. De muren van m’n kamertje reikten tot een meter onder het plafond, de rest was muskietengaas waardoor het leek alsof ze naast me in de kamer stonden te roepen naar mekaar. Ik ging naar buiten om wat te eten te zoeken en vond enkel restaurants waar grote reclamepanelen kwispelende honden toonden en gestroopte hondenbillen boven de kookpotten hingen te wiebelen. Ik stapte dan maar een winkeltje binnen en kocht er wat fruit.

In m’n kamertje een beetje ongemakkelijk op de rand van bed mandarijnen en bananen zitten eten, wachtend tot de badkamer vrij was. Ik hield het op een kattenwasje boven de pompbak, terwijl een zatte bouwvakker achter me binnenkwam en klaterend gebruik maakte van de wc. Toen ik terugkeerde stond hij me op te wachten in de gang - hij droeg een oud legervest, zijn ogen stonden troebel en hij sliste wat dronken praat vantussen zijn tanden. Hij wilde me volgen in m’n kamer maar ik sloeg de gammele deur voor z’n neus dicht. Alle dekens op het spermabed gegooid en met m’n kleren aan bovenop het properste bed gaan liggen, een onrustige nacht waarin ik meermaals wakker schrok van zat gestommel en geroep, getoeter op straat, piepende bedden en simultaan gekreun.