Na Nanchong bleek de weg in erbarmelijke staat, wat de buschauffeur deed besluiten luid toeterend tegenliggers op het andere rijvak de stuipen op het lijf te jagen als spookrijder, omdat daar het wegvlak minder gehavend was. In China heerst dezelfde wegcode als elders in Azie - het grootste voertuig heeft voorrang. Zelfs al rijdt ze op het verkeerde baanvak, iedereen moet de baan ruimen want hier komt ze - hier komt de toeterende karaokebus!

Aan de andere kant van het gangpad heeft een dame zich in haar eentje op de twee zitplaatsen gezet. Ze scheurt een lap uit de schil van een sinaasappel om haar neus in het vruchtvlees te steken. Ogen stijf dichtgeknepen zit ze daar, krampachtig voorover gebogen, haar voorhoofd steunend tegen de rugleuning van de zetel voor haar, lippen getuit, de neus in een appelsien.

Ze draagt de klederdracht van boerinnen wereldwijd bij een uitstap naar de stad. Een samenraapsel van de beste kleren uit de kast. Nauwelijks gedragen schoenen in zwart leer, een nette donkerblauwe broek, een roze-lichtblauw gestreepte blazer met fijne lijntjes bovenop een bruine trui. Haar beste kleren - ongetwijfeld - en erg netjes in z’n stijve formaliteit, maar samen vormen ze een smaakloos geheel - alles lijkt op z’n minst een decennium uit de mode.

De bus vertraagt voor een verkeerslicht. Jammerend trekt ze haar neus uit de sinaasappel en begint luidruchtig te braken in de emmer die aan haar voeten staat. Chinezen zijn merkwaardig vlug wagenziek. Your kung fu is very strong, but your stomach is very weak.

De rest van de passagiers doet z’n best om mevrouw niet in schaamte te brengen en blijft netjes staren naar het televisiescherm vooraan de bus. Daarop speelt zowat de ganse rit een luide Karaoke-vcd, hier en daar neuriet iemand halfslachtig een liedje mee, terwijl een zoete, weee kotsgeur de bus vult. Ik krijg zin om m’n neus in een sinaasappel te steken. Zeker als mevrouw zich kermend languit strekt over de zetels, op haar buik draait en met haar gat in de lucht knallende scheten begint te laten, vaagweg in mijn richting.

De busrit duurt vijf uur - halverwege is het genoeg Karaoke geweest voor een dag en krijgen we film. Terminator 2, met Arnold Schwarzenegger gedubd in het Mandarijns met een Oostenrijks accent.

“Huitou jian, baby” - hasta la vista, baby.