De bus genomen naar - allemaal tegelijk - Huanglongxi, een klein plaatsje, een uurtje busreis ten zuiden van Chengdu. Het busstation ligt op een vijftal kilometers van m’n hotel, en er raken met het openbare vervoer was niet evident - ik heb wel een stadsplannetje met de busroutes kunnen bemachtigen, maar de ganse binnenstad ligt opgebroken omdat men er een metrosysteem bouwt.

Is de binnenstad van Chengdu al een bouwwerf, de buitenwijken staan vol kranen en hoge appartementscomplexen in aanbouw. De penissymboliek van Shenzhen blijft achterwege - waarschijnlijk is die vooral te wijten aan Hong Kong aan de overkant, pure intimidatie; “Hong Kong, kijk ‘ns naar onze gigantische penissen!” - neen, hier nog betrekkelijk smaakvolle nieuwbouw. Alles lijkt trouwens nieuw - de autowegen, de bruggen, de tunnels - alsof er gisteren nog karresporen liepen. Geen grote sprong voorwaarts - een hink-stap-sprong met vierhonderd  meter sprint voorwaarts. Tussen al die moderniteit in aanbouw ook evenveel sloopwerken. Hier en daar staan er nog oudere gebouwen - simpele dozen van grijs cement in sobere sovjetstijl - maar ze verdwijnen, de meesten liggen al tegen de vlakte.

Huanglongxi is een klein dorpje waar nog wat oude Qing-dynastie tempelcomplexen en woningen bespaard zijn gebleven van de culturele revolutie. En er is weeral een link met film - stukken van Crouching Tiger, Hidden Dragon zijn er opgenomen. Jawel. Meteen was het ook m’n kennismaking met de Eftelingisering van China’s verleden. Rond de oude woningen en tempels heeft de overheid een fake dorpje gebouwd. Van ver ziet het er heel mooi en authentiek uit, maar nader onderzoek toont hoe de houten pallisades van bruin geverfd beton zijn en de muren van betonnen prefab-platen. Binnenin shops - de ene winkel naast de andere met kleurrijke rotzooi.

Vreemd is dat ik er maar twee andere westerlingen zag op de drie uur uur die ik er doorbracht. Deze plek richt zich op de Chinese toerist, in hordes zakken ze naar het plaatsje af. Troepen van mensen met allemaal dezelfde kleur van pet op de kop, die slaafs hun grote roerganger volgen. In dit geval een reisleider die parmantig vooraan loopt met een megafoon en een grote vlag in de kleur van zijn roedel petjes.

De enkele authentieke plekjes waren mooi en door z’n onwezenlijke nepsfeer had de rest van het plaatsje toch een zekere charme. Moet wel zeggen dat je heel veel fantasie moet hebben om je Zhang Ziyi’s vederlichte gehuppel over de pannendaken te kunnen voorstellen terwijl de groene reisleider in je oor brult dat de achterste rij van de groep moet aansluiten, graag. Kwam er vooral op neer al de brulboeien te vermijden en de juiste hoekjes om te slaan, waarna je opeens weer struikelde over de pijprokende oudjes en dames die een wandelingetje maken met hun kwispelende avondeten.