Het is al laat, en ik ben moe, maar ik besluit nog even wat te gaan wandelen in de buurt. Op een klein straatje vol oude bouwvallige krotjes passeer ik een duistere krocht, achter in de kleine ruimte een flikkerend beeld - een ouwe Kung Fu film!

Geen idee om welke het gaat, ik herken geen enkele van de acteurs, maar ik stap naar binnen en word onthaald door een luid miauwende kat die voor m’n voeten wegvlucht. Ik ga dan maar meteen zitten op een van de oude houten banken achteraan, op de bank naast me zit een rare tiep thee te slurpen van een porseleinen mok met een sigaret tussen de vingers, vlak voor het scherm zie ik het achterhoofd van een tweede. 

Het oude vrouwtje waarlangs ik me een weg naar binnen wurmde, schrikt wakker van het kabaal en trekt me terug naar buiten, ondertussen komt er wat onverstaanbaars vanuit haar tandeloze mond - het klinkt wel Chinees! Ik buig m’n hoofd tot ik kleiner ben dan haar, en daar kicken die oude tandeloze vrouwtjes hier wel op. Ik gebaar dat ik naar binnen wil, en ze wijst me een plek aan vlak voor de rare tiep.

Daar zit ik dan, in een oud soort filmzaaltje, er krult me een rijpe geur in de neus die erop wijst dat het plekje z’n houdbaarheidsdatum al lang verstreken zag. De tiep achter me zit voortdurend vanalles binnensmonds te raaskallen - in het Chinees, zo lijkt het! Ik trek me op het smalle bankje helemaal naar de vuile muur, en leg m’n hoofd ertegen, zodat ik hem het zicht niet belemmer. Ik tracht vooral de stank te negeren, en hoop dat hij zo met z’n gemopper stopt. Na een minuutje houdt hij ermee op en begint in plaats grinnikend de filmdialogen te herhalen. Ondertussen draait m’n tweede gezel vooraan in het kamertje zich af en toe om en giert van de pret bij sommige scenes. Ik versta niets van de film - volgens mij is ‘t in ‘t Chinees! - maar ‘t is plezant.

Daar is oud tandeloos vrouwtje weer. Ze stoot me tegen de elleboog en ploft een kop thee voor me neer. Ik graai dan maar in m’n zakken, en trek er een biljet uit dat in de duisternis als een klein bedrag voelt, weet ik veel. Ik duw het in haar handen, ze draait het naar het licht, en lacht al haar tandgebrek bloot. Geen flauw idee wat ik haar gaf. Film - de film, niet op de stank letten, niet op de vreemde brokken die ik tussen m’n lippen heb zitten als ik van de thee proef.

In het flikkerend licht zie ik opeens dat er voortdurend kakkerlakken over de muur lopen. Langzaam trek ik m’n hoofd er van weg. De film - de film, niet op de stank letten, niet op de brokken die tussen m’n tanden blijven zitten, niet op de kakkerlakken, en zeker niet op de tiep achter me die nu weer aan ‘t mopperen slaat. De film. ‘t Lijkt eentje van eind jaren zeventig - voelt eigenlijk aan als zo’n goedkope productie uit Taiwan, kan zoiets tot hier geraakt zijn? Veel dwaze humor - daar wijst het gekraai en gegibber vooraan de zaal me op, veel vlieg- en stuntwerk tijdens de vechtscenes.

Als we plots een scene te zien krijgen waarin een oud ventje door een bandiet langs achter in houdgreep genomen wordt - met een mes op de keel tot hij z’n wapperende geldbiljetten afgeeft - voel ik me toch ongemakkelijk worden terwijl ik daar zit met al m’n geld en papieren op zak en een klaarblijkelijk waanzinnige achter me in de duisternis. Akkoord - de grijsaard ontpopt zich als Kung Fu Master en spingt vijf meter de lucht in, deelt rake klappen uit met z’n paraplu en trekt de bandiet de broek af alvorens hem een pak op de billen te geven - maar ik besluit dat ik er even genoeg van heb en maak me een weg naar buiten, een plotse jeuk in de haren.

Dank u wel, oud tandeloos vrouwtje.